Beyaz Tülbentliler

Savaşın ve şiddet aygıtlarının yarattığı hafıza ne kadar kırılgansa o kadarda madun’a ait bir travma-politik durum olarak ortaya çıkıyor. Sanırım, travma eşiği Kürtlerin tanıdığı en etkin toplumsal ve psişik durumlardan biridir. Keza Kürtler sadece ‘direnişin’ veya ‘özgürleşmesinin’ mücadelesini vermiyorlar, aynı zamanda bir yok sayılma ve soykırım tarihi içinden gelen kuşakların biriktirdiği toplumsal patolojiyle de hesaplaşmaya çalışıyorlar. Çocuklarının yasını tutmak veya onlarla birlikte mücadeleye dahil olmak, ama ayni şekilde onların hatıralarına anne ve kadın olarak sarılmak sanırım travma karşısında bir toplumsal kalkışmanında hatlarını ele veriyor. Beyaz Tülbentli Annelerin ayni Cumartesi Annelerinin veya Barış Annelerinin açıdan sıyrılan mücadele akıntıları muhtemelen nehir akıntıları gibidir. Yani hareket etmeyi, karışmayı ve kıvrılmayı bu siyasal akıntı asla bırakmaz. Tıpkı dünyanın her yerinde bu mücadele döngüleri hakkında faydacı ve atomize edici bir vizyona sahip olmamız gibi, annelerin hatıraları ve mücadele imgeleri sürekli şiddetten arinmiş bir ortak yaşamın davetine ait olduğu açıktır. 
Engin Sustam - 2024