Bir Toprak Bin Dua

Gözün görme, bilincin ışıma uzamı sonlu ve sınırlı olduğundan gerçeklik algımız, gözümüzle bilincimizin sınırlarına değin ancak genişleyebilir. Oysa gerçeklik algımızla sorumluluk duygumuz birbiriyle ilişkilidir. Bu yüzden gerçekliğine eremediğimizin bilincine varamaz, sorumluluğunu hissedemeyiz. Bilincine varamadığımızın, hissedemediğimizin dolayısıyla yok saydığımızın sorumluluğunu üstlen(e)meyişimiz bir nevi körlüktür de. Göremediğimizden dolayı bilincine varamadığımızla aramızdaki mesafe giderek açılır. Nihayet süreç, kopuşa varabilir. 
Net bir şekilde ayırdına varamasak da mekân ile insan, madde olduğu kadar kuvvedir. Üstelik her kuvve de bir ruh, bir enerji barındırır. Anadolu platosunda yaşayan farklı inançlara sahip insanları dua ederken, düğün ederken, yardımlaşırken hâsılı uhrevî bir atmosferi teneffüs ederken, kutsalla yüzleşirken yüz bir fotoğrafla ânda donduran Bir Toprak Bin Dua, mekânlarla kuvveleri genel bütünden ayırarak çerçeveliyor. Anadolu insanının ruhunun fotoğrafını çeken bu albüm, fotoğrafla inancı temsil etmeyi değil, onların içinde duayla yitip körlükten kurtulmayı öneriyor. 
Bir Toprak Bin Dua’nın her fotoğrafı, kendi sınırları dışına taşıp gerçeklik ufkumuzu genişletirken toplumsal bütünlüğümüze dair sorumluluğumuzu da genişletiyor. Bu kitaptaki fotoğraflara yansıyan inanışlarımız, kendi sınırlarımızı aşarak genel bütünlüğümüze ilişkin gerçeklik algımızı da yaşam enerjisine dönüştürmeyi öneriyor. Çünkü bu kitaptaki her fotoğraf, uhrevî mekânlarımızla inanışlarımızın anlık bir kesitini zamanda dondurmuşsa bu, hem bütünün dondurulmuş kısımlarından bir ânı, hem de bütünün kendisinin dondurulmuş bir ânını görünür kılıyor.