Çepnilerin Ali’si

Sırtındaki yarım çuval mısırla, bayır aşağı değirmene giden Ayşe, başı dönüp düşünce, çuval bir tarafa, kendisi bir tarafa savrulmuş, biraz aşağıdaki fındık ocağına kadar yuvarlanıp bir süre baygın kalmıştı.; Doğum sancıları içinde, zar zor yokuşun başındaki evine kadar yürüyebilmiş, çığlıklarına yetişen komşusu Çıtluğu Ayşe’nin yardımıyla, Ali dünyaya gelmişti o gün.; Aradan yıllar geçmiş, Frankfurt Üniversitesi’nin bahçesinde diploma töreni yapılıyordu.; Birkaç arkadaşı ile birlikte ekonomi doktoru olmuştu Ali de.; Yeni doktorlar, yakınları ile birlikte sevinç çığlıkları atarken duygularını paylaşacağı bir yakını yoktu yanında.; Coşku içindeki insanları seyrederken, sevincini gölgeleyen gurbet acısına bulanmış bir yalnızlığın hüznü çökmüştü yüreğine.; Kimseye görünmeden girdiği asansör kabininde hıçkırıklarla ağlarken, bir büyük mücadeleden başarıyla çıkmanın onuru, gözyaşları ile yıkanıyordu.; Sakinleşince aynadaki Doktor Ahmet Ali Karaca’yı seyretti bir süre.; Şimdi artık Almanya’da yaşadığı on üç yılın ardından, kendi ülkesinde profesör oluncaya kadar ve sonrasında nelerle karşılaşacağını bilmediği, bilemediği, kıvancın, tasanın sarmaş dolaş olacağı bir hayat bekliyordu Ali Hoca’yı.