Duygular İnce Gelir Üşürsün

İlk kitabım elinde; sevgi ve heyecanla yazdım. Sözcüklerle seviştim; her satırda doyasıya okunmak istedim. Ellerimdeki, gördükçe kendime gülümsediğim, “Artık yaşlanıyorsun.” diyen beneklerimle ne çok selamlaştım.

Aklım yakın dünyamın seslerine kaymadığında, kulaklarım yalnızca klavyenin tuş seslerini duydu. Şarkı molaları verdim; başımı kaldırdıkça her renge bürünebilen göğü gördüm. Dolunaydan dördün evresine, yeniaydan hilale yolculuklar yaptım.
Penceremde kavak pamuklarından güz yapraklarına, kar tanelerinden serçelere misafirler değişti. En çok kırmızı yakın gözlüğümün çerçevesine takılırken gözlerim… Sadece karşımda duran fotoğraflar aynı kaldı.

Anda beni, benim bildiğim yaşamı yazarken, bugünü ve dünü harmanladım; yarınları başka kitaplara sakladım. Zihnimden akan yaşanmışlıkların, zamanın coşkulu suyunda kaybolmadan yakalanmasını; tuttuğum düşüncelerin, tutunduğum inançların, yarattığım duyguların satırlara sabitlenmesini istedim.

Unuttum Çağlayanı’ndan düşmeden, günün sel sularına karışan yaşanmışlıkları yazdım. Kayıplar Denizleri’ne ulaşmadan, okyanuslarda kaybolmadan, çamurla kaplanıp saklı kalmalarını önlemek için çabaladım. Gülümsüyorum; hayattan ve yürekten derlediklerime… Öyle büyük bir coşku var ki içimde; ilaç gibi geldi bu hâl. İlaç gibi gelsin sana da.

Biliyorum, bu kitapla yolum kesişecek insanlar var. Yazdıklarıma gülecek, kimi yerde kederleneceksiniz; benzer yaşanmışlıklarda birlikte “Ah!” diyeceğiz. Yanımdasınız, hissediyorum. Şimdi ben, elimi seninkinin üzerine koyup sıktım, candaşım. Keyifli okumalar, güzel duygularla kucaklaşmalar…