Yorum Yap
BIR DEHA, kendi ışıltısının kendi gözlerini kamaştırmasına asla izin vermemelidir. Ancak pek azı bunu başarabilir... Ebu Nasır Muhammed Bin Tarhan Farabî, “Kendimi bazen bir ateş böceği gibi hissediyorum...” diye iç geçirdi. “Aklımın istekleri, göklerin sınırlarına kadar uzanıyor. Fakat ah! Ellerim, merakımın emellerine bir tu¨rlu¨ yetişemi-yor.
Evet evet! Kendimi bir ateş böceği gibi hissediyorum. Bu nihayetsiz bilinmezliğin karanlığında, ormanda uçuşan şu minicik ışıklı mahlûklar gibi, kendi ışığım ile kendi kendime, hakikate giden bir yol bulmaya çabalıyorum... Umarım çabamın samimiyeti bana, yanlış yollara saptığım,
Tükendi
Gelince Haber VerBIR DEHA, kendi ışıltısının kendi gözlerini kamaştırmasına asla izin vermemelidir. Ancak pek azı bunu başarabilir... Ebu Nasır Muhammed Bin Tarhan Farabî, “Kendimi bazen bir ateş böceği gibi hissediyorum...” diye iç geçirdi. “Aklımın istekleri, göklerin sınırlarına kadar uzanıyor. Fakat ah! Ellerim, merakımın emellerine bir türlü yetişemi-yor.
Evet evet! Kendimi bir ateş böceği gibi hissediyorum. Bu nihayetsiz bilinmezliğin karanlığında, ormanda uçuşan şu minicik ışıklı mahlûklar gibi, kendi ışığım ile kendi kendime, hakikate giden bir yol bulmaya çabalıyorum... Umarım çabamın samimiyeti bana, yanlış yollara saptığım, yahut yolumu bütün bütün yitirdiğim zamanlar için geçer-li bir özür olur.”
•••
Bu kitapta okuyacaklarınız, Farabî ile onu uzun seneler sarayında misafir eden ve el üstünde tutan Seyfüddevle arasında geçmesi muhtemel uzun bir sohbettir. Gerçek değildir belki ama kimse gerçek olmadığını söyleyemez...
.
