Yorum Yap
Her yolculuk bir adımla başlar, ama o adımı nereye bastığın değil, neyle
bastığın belirler. Kimi gözleriyle bakar dünyaya, kimi yüreğiyle. Kimisi güneşi görür ama ısınamaz, kimisi karanlıkta yürür ama içindeki ışıktan hiç üşümez. “Işığı Duyanlar”, bir adamın değil, bir ruhun yürüyüşüdür. Görmek için değil, hissetmek için yazılmıştır. Bu kitapta geçen her cümle, bir sessizliğin, bir iç çekişin, bir iç hesaplaşmanın izini taşır.
Her durak, aslında bir yüzleşmedir. Her sessizlik, bir çığlığın yankısıdır.
Tükendi
Gelince Haber VerHer yolculuk bir adımla başlar. Ama insanı dönüştüren, nereye bastığı değil; neyi hissederek yürüdüğüdür.
Işığı Duyanlar, sadece görmeyen bir adamın hikâyesi değildir. Bu roman, gören ama fark etmeyen bir dünyayla yüzleşmenin hikayesidir.
Arif, bastonuyla şehirde yürürken yalnızca sokakları değil; kaldırımları, kurumları, alışkanlıkları ve insanları yoklar. Görmezden gelinen ayrıntılar, küçük sanılan ihmaller ve iyi niyetle örtülen körlükler bu yürüyüşte bir bir ortaya çıkar. Bir öğretmen, bir şehir ve bir vicdan, Arif’in yoluna eşlik ederken; aslında okur da kendi yürüyüşüne davet edilir.
