Yorum Yap
Artık “Karanlık Üçlü”yü daha kolay tanıyacaksınız!
Lider dendiğinde akla hep güçlü önsezileri olan, olağanüstü zekâya sahip, sonsuz bilgilerle donanmış, her şeyin en iyisini bilen, otoriter hatta ulaşılması güç biri gelir. Ekipleri, geniş kitleleri yöneten, amaca doğru kanalize eden, hedef gösteren olarak idealize edilir. Lakin bu tarifler görülmek istenendir. Zira kimse kolaylıkla liderliğin karanlık tarafına bakmak istemez çünkü karanlıklar ürkütücüdür.
Alışık olmadığımız “KARANLIK ÜÇLÜ!” tanımının açılımı ise be
Tükendi
Gelince Haber VerGüç, zekâ ve karizma. Peki ya karanlık?
Liderlik, çoğu zaman kusursuz bir tablo gibi sunulur: keskin öngörüler, üstün zekâ, sarsılmaz otorite…
Kitleleri peşinden sürükleyen, yön veren, hedef gösteren figürler. Ama bu, yalnızca görünen yüzdür.
Asıl mesele, kimsenin bakmak istemediği o diğer tarafta saklıdır: Karanlık Üçlü.
Narsisizm. Makyavelizm. Psikopati. Modern liderliğin görünmeyen ama etkisi en güçlü üç gölgesi.
Narsist liderler, güç alanlarını görünmez duvarlarla örer; çözüm üretmek yerine krizlerden beslenirler. Görünürde şefkatlidirler, gerçekte kontrol ederler.
Makyevelist zihinler, insanları değil duyguları yönetir; manipülasyon onlar için bir araç değil, bir sistemdir. İkna ederler, ama gerçeği değil, kendi kurgularını.
Psikopatik yapı ise vicdanın sustuğu noktadır; empati yoktur, sınır yoktur, geri dönüş yoktur.
Belki de şimdiye kadar yanlış insanlara hayranlık duydunuz. Belki de “güç” dediğiniz şey, yalnızca iyi gizlenmiş bir karanlıktır.
Çünkü liderlik her zaman erdemle gelmez…
K. Çağlayan Bakaçhan, Panorama’dan sonra kaleme aldığı bu eserinde, liderliğin parlatılmış yüzünü değil, saklanan gerçekliğini açığa çıkarıyor. İş ve yönetim dünyasında “karanlık” olarak adlandırılan bu üçlü yapıyı tüm çıplaklığıyla irdeliyor.
