Kent Nöbetleri

üşüyen bir kelimeyi iki araya getirdim 
yer yatağından yıldızları izleyenler üşürken 
meğer ne çok kederli içiyormuşuz o çorbayı 
ağlayarak kaşığı elimizden düşürüp ısındığımızı sanarak
 öyle büyüyerek aynalar karşısında 

at da kalkalım son kadehi sevgilim 
yerimiz dar, şemsiyemiz yok, yağmur delice 
yalnızlık neşe yapmaz sevinsin meyhane 
uzun havalarda boğulalım bir kez daha 
ilk baş gözlerimizde karşı karşıya durmadık mı 
kendimizi dansa kaldıralım şaşırsın ayna 

çocuk olmayanların baba olması ne denli garip