Korktuğum Tek Hikaye

“İstemem!” dedi, öfkeyle. 
Sokak her zamankinden sessizdi, bu söz söylenirken… Oysa birkaç çocuk oyun oynayıp bağrışıyor olsaydı şuracıkta. Yoldan bir at arabası geçseydi de tekerleği gıcırdasaydı. Bir kadın, evinin penceresinden başını uzatıp hemen karşıdaki Bakkal İhsan Efendi’ye seslenseydi. Sokağın başındaki çınar ağacına akın eden bir kuş sürüsünün kanat sesleri arasında kaybolsaydı da bu söz, Selvi onu işitmeseydi. 
Hayata dair küçük detaylardan topladığı öykülerde merakı diri tutuyor İlknur Demirci. Konuşmayan annenin suskunluğunda, karşı apartmanda açık olan televizyonda, kapanmayan muslukta, evde solan çam ağacında derine indikçe geriliyor öykü ipi. Korktuğum Tek Hikâye’deki öyküler, başkalarına gösterdiği ilgiyi kendine gösteremeyen Asude kadar kırılgan. Çürüdüğü dalda tutunmaya çalışan ayva kadar gergin ve sahici.