Sessizce Ben Kalpten Kalbe Yolculuk

Bazen içimde öyle bir boşluk hissediyorum ki, Dostoyevski’nin dediği gibi, ‘İnsan, kendi karanlığıyla yüzleşmeden kendini bilemez.’ O karanlıkta kaybolduğum anlarda, ruhum sanki bir çöl gibi susuz kalıyor; ama aynı zamanda Allah’ın varlığını ve sevgisini fısıldayan bir rüzgâr gibi hissediyorum.
Victor Hugo’nun sözleri aklıma geliyor: ‘Umutsuzluk, insan ruhunun en derin sınavıdır; ama sevgi ve merhamet, her zaman karanlığı deler.’ Gerçekten de, ne kadar acı ve çirkinlik olursa olsun, kalbimizin derinlerinde akan ilahi aşk, tüm gölgeleri aydınlatıyor.
Her gözyaşı, her yalnızlık anı, ruhun yeniden doğuşuna bir davet. Her yara, sabır ve şükürle yoğrulduğunda, insanı kendi hakikatine yaklaştırıyor. Acının içinde saklı umutla anlıyoruz ki, karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, Allah’ın ışığı hep yolumuzu bulur.