Seyidem

Bazen bir gülüşün gölgesinde yanar insan,
Bazen de bir doğum lekesiyle hatırlar nereden geldiğini.
Seyidem’in bacağında bir köfte izi vardı; annesinin hatırası.
Şimdi çilek izli kızımsız yollardayım.
Bir zamanlar aynı düşü paylaşan iki ruhun
Birine unutuşun huzuru,
Diğerine hatırlamanın cezası kaldı.
Ve her kış, aynı sessizlikte üşüyor ikisi de;
Biri gidenin ellerinde,
Diğeri yalnızlığın tam ortasında.