Temelsizliğin Yüceltilmesi

20. yüzyılın şafağında, yerleşik ezberlerin, yerleşmek için fırsat kollayan yeni dünya görüşlerinin defterini düren amansız birer fikir talimi.

Cioran’ın “benim filozofum”, Bataille’ın ise “Felsefi bilgimin temelini ona borçluyum,” diyerek saygıyla andığı, Sisifos Söyleni’nde Camus’nün uzun uzun adından söz ettiği filozof Lev Şestov, 1920’lerin başında Rusya’daki siyasal çalkantıda giderek tırmanan şiddet yüzünden ailesiyle ülkesini terk etmiş ve ömrünün geri kalanını Fransa’da sürgünde geçirmiştir. Yazılarıyla ve konuşmalarıyla Paris’in ve hatta Avrupa’nın entelektüel mirasında kalıcı izler bırakmıştır.
Özgürce düşünme hilafına sıkı sıkıya sarıldığımız fikri tutarlılığa, tam da bu tutarlılık temelinde yükselen her türden düşünce sistemine gözükara başkaldırdığı Temelsizliğin Yüceltilmesi, felsefenin ve edebiyatın doruklarındaki ilahları bir bir yere çalan, tek kelimeyle dogmatizme karşı müdanasız bir oyunbozanlık denemesidir. Tolstoy, Dostoyevski, Turgenyev, Gogol, Puşkin… Pamuklara sarıp toz kondurmadığımız bu büyük yazarlarla çağında kora kor bir hesaplaşma.

“Benim filozofum Şestov’du… Şestov, Dostoyevski’nin çağdaş bir versiyonuydu, filozof bir Dostoyevski.”
E.M. Cioran

“Şestov’un üslubu başta kafa karıştırır. Ve’ler, ama’lar, çünkü’ler, dolayısıyla’lar, önüne çıktığını görürse hepsini mahsus hatta inadına koparıp atar. Öyle ki düşüncesi, düğme tutmaz giysileriyle, açılan üstünü ikide bir çekmekten el âleme maskara olan bir insanı andırır.”
D.H. Lawrence